بسم رب العباس (ع)

حضرت آیت الله سید محمد حسین تهرانی در کتاب معادشناسی خود مینوسید:

از شخص موثقی شنیدم که می گفت: روزی یکی از معممین برای عیادت مرحوم علامه امینی در منزل موقت ایشان که در منطقه پنج شمیران تهران بود رفته بود. علامه امینی (ره) سخت مریض و به پشت خوابیده بودند. آن شخص ضمن احوالپرسی و صحبت از آقا سوال کرده بود: اگر انسان به حضرت عباس علیه السلام علاقه و محبت نداشته باشد به ایمان او صدمه می خورد؟

علامه متغیر شده و با آن حال نقاهت نشستند و گفتند: به حضرن ابوالفضل علیه السلام که سهل است، اگر به بند کفش من که نوکری از نوکران حضرت ابوالفضلم علاقه و محبت نداشته باشد از این جهت که نوکرم والله به رو در آتش خواهد افتاد.

یا ابوفاضل مددی

جمهوری اسلامی ایران به عنوان حکومتی اسـلامی که آرمان اصلی تأسـیس آن زمینه سـازی برای ظهـور امام عصـر ارواحناله الفداء بوده و بنیانگذار کبیر جمهوری اسلامی امام خمینی (ره) بارها این مملکت رامملکت امام زمان « عجّل الله تعالی فرجه الشّریف» نامیده اند اکنون با گذشت سه دهه از پیروزی این انقلاب شکوهمند اسلامی با وجود انتقادهای فراوانی که به عملکرد ٣٠ ساله جمهوری اسلامی در زمینه توسعه وترویج فرهنگ ناب مهدوی مطرح است پرسش اساسی در حال حاضر این است که آیا این حکومت در زمینه مهدویت، برای آینده برنامه کاربردی و استراتژی دارد و یا همچون گذشته با ازدست دادن فرصتها به فرصت سوزی خواهد پرداخت؟
چرا در جمهوری اسلامی که داعیه زمینه سازی ظهور امام عصر ارواحناله الفداء را هم دارد ، «گسترش فرهنگ مهدوی» گفتمان غالب انقلاب نیست ؟ و چرا در سـیاسـتهای کلّی نظـام خصـوصاً « چشم انداز٢٠ساله » ، گسترش فرهنگ مهدویت و زمینه سازی برای ظهور، جایگاهی ندارد؟ .............. باید پاسخگو باشند که چرا پس ازگذشت ٣ دهه ازجمهوری اسلامی، فقر، فساد و ... همچنان دغدغه اصلی جامعه است؟ و مردم « عدالت اجتماعی » « توسعه و رفاه مشروع » ، « امنیت اجتماعی ، اقتصادی » و بسیاری از ارزشهای ناب مهدوی را تنها در رویا هایشان جستجو می کنند؟
شايد از كاهلي معلمان و مبلغان يا غفلت رسانه هاست كه با وجود وسعت امكانات رسانه اي و فرصت کافی در حال حاضر، به نحوي شايسته درباره فرهنگ مهدوي و توانايي ژرف و بالقوه آن سخن به ميان نيامده است. ویا این که تعریف درستی از فرهنگ مهدوی ندارند!!!
اگر اعتقاد داریم که بنا به فرمایش امام عصر ارواحناله الفداء، « گشایش همه امور درگشایش فرج است » پس چرا برای زمینه سازی ظهور کاری پیش نمی بریم؟

مسؤلین، برادر و خواهر محترم آیا ارزش واهمیتی که جدال بایرن مونیخ با منچستر دارد مهدویت از آن برخوردار نیست!!!! آیا به دنبال فرهنگ مهدوی در این جامعه مهدوی باید کدام پستوی این مرز و بوم را گشت و آیا جز این است که پیروزی این انقلاب مدیون نیم نگاه آن امام معصوم بود.

تاسف آور است که در جامعه مهدوی ، فرهنگ مهدوی (خصـوصاً در نیمه شعبان) خلاصه می شود در مزین کردن در و دیوار، خيابانها و صحن كوچه ها و سردر مغازه ها از چراغهای سرخ و سبز و جشن و شادمانی و عروسی و تماشای کارتن های والت دیزنی و چارلی چاپلین و فیلم های قیچی شده هالیوود!!!! بله حقیقت این است که در چشم بر هم زدنی نیمه شعبان ها می آیند و می گذرند و امروز نیز از ميان انبارها و صندوقها، پرچم هاى مزين به «يا صاحب الزمان » بيرون آمدند تا بر در و ديوار شهر آويخته شوند و بساط سور و شيرينى را گرم و گرمتر سازند با چاشنى هميشگى كارتونهاى والت ديزنى و برنامه هاى سرگرم كننده بی محتوای دیگر. گويى در ازدحام بى دردى و بى عارى، آنكه بيشتر از هر زمان پنهان مى ماند «سر خداست كه در تتق غيب منزويست» و دیگر در ازدحام چراغها و رنگها مجالى براى سرّ بى سوداى ما نمى ماند تا در پى خط سبز او روانه شويم و پاى در دايره معرفتش گذاريم.... و درچشم بر هم زدنى ديگر، جشن ميلاد به سر مى آيد، چراغها و پرچمها بسته و خاموش به صندوقخانه باز مى گردند تا شمع نيم مرده تا شعبانى ديگر به خواب رود، اما غافل از این که جشن ميلاد، ذكر بلنديست تا گرد غفلت از چشم و دل باز گيريم و تاريكى دل را با چراغ نام بلندش روشنايى بخشيم هيهات كه اگر درمى يافتيم همه بودن در گرو نگاه اوست و همه «شدن » در انتظار اشارتى از سوى اوست، از عمق جان در هر روز و هر شب ناله برمى كشيديم كه:
« فقير و خسته بدرگاهت آمدم رحمی،كه جز ولاى توام نيست هيچ دست آويز »

چاره چیست؟
دنياى امروز سراسر ظلم است و ستم و بى عدالتى. فرياد دادخواهى مردم ستمديده و زجركشيده در تمام جهان بلند است. مكاتب جنجالى كه با تبليغات، وعده رفع مشكلات و ايجاد جهانى بهتر را مى دادند يك به يك به زباله دان تاريخ پيوستند. جهان غرب كه ليبرال دموكراسى را برترين نسخه اداره جوامع مى دانست و نويد پايان سعادتمندانه تاريخ را مى داد، خود به شكست دموكراسى معترف است. سردرگمى و استيصال ثمره لائيسيته در جهان به اصطلاح متمدن امروز است.

فطرت حقيقت جوى انسانها ميدان بروز يافته و دين ديگر مخدر به حساب نمى آيد بلكه كيمياى عصر حاضر است. آشفتگى و پريشانى بر همه مستولى گشته و تمناى مصلح آخرالزمان مى رود كه به خواسته تمام بشر تبديل شود. در چنين شرايطى بزرگ ترين وظيفه ما ترويج «منجى طلبى» است. در عصر ارتباطات و با و جود ابزارهايى همچون شبكه جهانى (اينترنت)، ديگر هيچ بهانه اى براى عدم ارتباط با جهان تشنه عدالت وجود ندارد. بايد با ملل مختلف ارتباط برقرار كنيم. اشتراكات عقيدتى پيرامون منجى و مصلح آخرين را كشف و تقويت نماييم. با تأكيد بر اشتراكات، اصل منجى خواهى را تعميم داده، عمومى و جهانى سازيم. سپس در شرايطى به دور از تفرقه، امكان معرفى منجى واقعى؛ يعنى حضرت حجة ابن الحسن(ع) را فراهم آوريم.

 تأسيس پايگاه هاى اينترنتى متعدد و متنوع، تأليف و ترجمه متون و مقالات به زبانهاى مهم دنيا، برقرارى رابطه با مراكز عقيدتى، اجتماعى و روشنفكران ملل مختلف، ايجاد امكان تبادل افكار و نظرات، درباره موضوع منجى و مصلح جهانى و... اقداماتى است كه مى تواند با بسيج امكانات مالى و فنى و توان علمى و اجرايى به مرحله اجرا درآيد. تا كنون دنياى غرب ما را به چالش كشيده و با سوء استفاده از فناورى ارتباطى نوين به نشر افكار، عقايد و توطئه هاى خويش پرداخته است؛ اما از اين پس اين ماييم كه بايستى با استفاده بهينه از همان ابزار تكنولوژيك، به اثبات برترى اعتقادمان راجع به آخرالزمان، ظهور منجى و عدالت و صلح بى پايان بپردازيم. ان شاءاللَّه در آن شرايط، پيروان راستين مذاهب الهى همنوا با شيعيان جهان، ظهور منجى موعود را از خداى يكتا خواستار خواهند شد.
در كنار اين اقدامات، تك تك ما بايد مطالعاتمان را درباره امام مهدى(ع)، عصر ظهور و اتفاقات و مسائلى كه در آن زمان به وقوع خواهند پيوست بالا ببريم تا هنگام قرار گرفتن در آن شرايط، هم از افتادن در گرداب فتنه ها در امان باشيم و هم هر كداممان وظيفه خويش را بشناسيم.، ما بايد از هم اكنون بر تمام اين دوره پر از تلاطم و شور اشراف داشته باشيم تا به هنگام عمل، از ميزان خطا كاسته شود. ما بايد آسيبهاى تفكر مهدوى را نيز خوب بشناسيم، يكى از آفتها و آسيبهاى جدى در سالهاى اخير، جريانهاى انحرافى است كه مروج انتظار واپسگرا و مخرب هستند. واشكافى اين جريانها كمك بزرگى به اصالت تفكرات حوزه ظهور خواهد كرد. ما بايد از هم اكنون نگاهمان را به دنياى اطراف تغيير دهيم و از پنجره مهدويت به تمام تحولات جهان بنگريم.
ما بايد مهدى(ع) را باور كنيم.                                     
خدایا تخم صبر را در خاک انتظارم بپاش تا در طلوع خورشید تو به بال و پر بنشینم.

( ان الارض یرثھاعبادی الصالحون )

معاون امور فرهنگي و تبليغ سازمان تبليغات اسلامي گفت:هياتهاي مذهبي ايران اسلامي از ظرفيتهاي بزرگ مردمي برخورداربوده و تقويت ، ساماندهي ،سازماندهي و هدايت و نظارت بر هياتهاي مذهبي از جمله وظايف اين سازمان است.

به گزارش روابط عمومي اداره کل تبليغات اسلامي استان مرکزي : حجه الاسلام حسين روحاني نژادروز دوشنبه در ديدار با اعضاي شوراي هياتهاي مذهبي استان مرکزي در اراک افزود: بر اساس فرمايش مقام معظم رهبري سازمان تبليغات اسلامي نهادي غير دولتي و مردمي است و به همين خاطر ارتباط و تعامل هياتهاي مذهبي بسيار خوب و مطلوب انجام مي شود. 

معاون امور فرهنگي وتبليغ سازمان تبليغات اسلامي کشور در ادامه اضافه کرد: هياتهاي مذهبي شايد از قديمي ترين سازمانهاي مردم نهاد واقعي در حوزه دين مي باشند و در حوزه فرهنگ دين بسيار تلاش کرده اند که اين مهم يکي از ويژگيهاي اسلام است .

وي بيان داشت : همه نهادها بايد از هياتهاي مذهبي حمايت کنند تا به اين طريق ارادت خودرا نسبت به اهل بيت (ع) نمايان کنند .

وي ادامه داد: از ظهر تاسوعا تا عاشورا توسط خود مردم 200 ميليارد تومان هزينه مي شود ودر کشور 400 هزار هيات مذهبي فعال است که دولت توان اداره آن را ندارد.

وي در ادامه گفت : هياتهاي مذهبي وادي عشق است و مصداق بارز بذل جان ومال براي دفاع از دين است.

وي افزود: نشريه خيمه و زمزمه 400 هزار نسخه چاپ و توزيع مي شود و هدف سازمان اين است که هياتهاي مذهبي به صورت مردمي باقي بماند.

حجت‌الاسلام روحاني نژاد تاکيد کرد: اولين ماموريت هياتهاي مذهبي بسط وتوسعه فرهنگ اسلام با استفاده از سخنراني و وعظ و خطابه است و دومين آن مقابله با خرافاتي است که مي خواهند دامن اهل بيت (ع) را لکه دار کنند .

وي تصريح کرد: در آينده شوراي هياتهاي مذهبي با مسئولان فرهنگي نظام ديدار خواهند کرد و مداحان نيز با مراجع عظام تقليد ديدار خواهند کرد.

حجت‌الاسلام احمد رضائيان مدير کل تبليغات اسلامي استان مرکزي نيز در اين ديدار گفت : در استان مرکزي 1200 هيات مذهبي برادران و200 هيات مذهبي خواهران وجود دارد که ساماندهي و سازماندهي شده و ارتباط و تعامل بسيار خوبي با اداره کل دارند.

وي افزود: شوراي هياتهاي مذهبي در استان در اداره کل صاحب اتاق و وسايل اداري بوده و کار به خوبي انجام شده و مراسم مختلف مذهبي برگزار مي شود.

در ادامه اين ديدار اعضاي شوراي هياتهاي مذهبي و کارشناس هياتهاي مذهبي بانوان  ديدگاه‌هاي خودرادرباره روند فعاليت و نحوه تبليغ و برنامه هاي آينده هيات‌ها سخنراني کردند.

سه گام برای بیعت با امام زمان علیه السلام

در مكتب تشیع دو مقوله دعا و زیارات وجود دارد كه در دیگر مكاتب وجود ندارد و یا بسیار كم‌رنگ می‌باشد. دعا و زیارات نقش بسزایی در رشد و تعالی انسان دارند كه به این نعمت عظیم در مكتب تشیع توجه بسیار شده است. زیارات بسیاری، از سوی معصومین علیهم السلام به ما رسیده است كه بدان وسیله ائمه اطهار زیارت می‌شوند كه متن آنها بسیار غنی هستند. در این متون علاوه بر سلام و احترامی كه به ایشان ابراز می‌نماییم به كسب معرفت نسبت به این بزرگواران می‌پردازیم. مثلاً جامعه كبیره كه دنیای معرفت در باب اهل بیت علیهم السلام می‌باشد و سفارش بسیار شده كه در حرم‌های مطهر ائمه اطهار علیهم السلام با این دعا ایشان را زیارت بنماییم. و حتی در مورد عظمت این زیارت از قول علامه امینی رحمة الله علیه ذكر شده كه اگر كسی به زیارت جامعه كبیره اشراف داشته باشد بی‌سواد نیست. یعنی نسبت به دین و ائمه اطهار معرفت دارد. نتیجه این كه زیارات، نقش بسیار مهمی در كسب معرفت و بالندگی انسان دارد .

شایان ذكر است كه امام زمان روحی له الفداء نیز از این مقوله مستثنی نیستند. درست است كه ایشان در غیبت به سر می‌برند اما دلیل نمی‌شود كه ما با ایشان ارتباط برقرار نكنیم. یكی از راه‌های ارتباط با ایشان خواندن ادعیه و زیاراتی است كه در مورد وجود مقدس ایشان سفارش شده است . البته نباید تنها به ظاهر الفاظ اكتفا كنیم خصوصا اگر به زبان عربی آشنایی نداشته باشیم باید به معانی آن توجه كرده و به عمق الفاظ پی ببریم؛ تا بدانیم چه می‌خوانیم و چه می‌گوییم.

یكی از زیارات امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف با این الفاظ آغاز می‌شود: "اللّهمَ بَلِّغ مَولایَ صاحِبَ الزَّمانِ صَلواتُ اللهِ عَلَیه ..."(1) كه سفارش شده هر روز صبح با این زیارت حضرت را یاد كنیم .

در فرازی از این زیارت می‌خوانیم: "اللّهمَ اِنّی اُجَدِّدُ لَهُ فی هذا الیَومِ وَ فِی كُلِّ یَومٍ، ‌عَهداً و عَقداً و بَیعَةً فی رَقَبَتی"؛‌ خدایا من باز تجدید می‌كنم عهد و عقد و بیعتی را كه از آن حضرت بر گردن جان من است.

در این فراز سه لفظ عهد، عقد و بیعت ذكر شده است كه در نگاه اول به ذهن می‌رسد كه هر سه لفظ یك معنا دارند. برای درك بهتر این مفاهیم،‌ معانی آنها را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

عهد: معنای لغوی عهد یعنی شناسایی امری و پیمان بستن. پس در وهله اول باید امام و وظایفمان را نسبت به ایشان شناسایی كنیم و پیمان ببندیم.

عقد: معنای لغوی عقد استوار كردن پیمان و گره بستن آن است. یعنی پس از این كه مرحله عهد یعنی شناخت را طی نمودیم و پیمان بستیم باید نسبت به آن پیمان استوار باشیم و محكم گره بزنیم.

بیعت: معنای لغوی بیعت، پیمان دوستی بستن و پیروی و اطاعت می‌باشد.  (2)

پس باید سه گام برای بیعت با امام زمان علیه السلام برداریم:

عهد: پیمان اولیه (پس از شناخت و آگاهی)

عقد: محکم کردن این پیمان (انجام رفتارهای لازم و شایسته)

بیعت: پذیرش اطاعت و فرمانبرداری خالصانه (مرتبه‌ی اخلاص و پیروی خالصانه)

پی‌نوشت‌ها:

1- مفاتیح الجنان، ص 813.

2- فرهنگ فارسی دكتر محمد معین.

منبع: تبیان

چهره امام مهدى عليه السلام در آيينه القاب

القاب ائمه اطهار عليهم‏السلام، از آن جمله القاب امام زمان (عجل‏الله‏تعالى‏فرجه)، يكى از راه‏هاى مهم شناخت ‏خصايل و فضايل آن حجت‏هاى به حق الهى است .

در اين نوشته تلاش مى‏شود تا از طريق ارايه توضيح مختصر در زمينه برخى از لقب‏هاى حضرت بقية‏الله، با ابعاد مختلف ويژگى‏ها و اوصاف آن حضرت از منظر القابى كه براى او تعيين شده است ‏بيشتر آشنا شويم.

براى امام زمان عليه السلام اسامى و لقب‏هاى زيادى ذكر شده است. در كتاب نجم‏الثاقب مرحوم محدث نورى حدود صد و هشتاد و دو نام و لقب و در كتاب نام نامه حضرت مهدى عليه السلام به حدود سيصد و ده اسم و لقب آن حضرت اشاره شده است. گفتنى است كه منشا اصلى اين نام‏ها و لقب‏ها علاوه بر تصريح ائمه اطهار عليهم‏السلام، و پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله) ادعيه و زيارتنامه‏هايى است كه براى امام زمان عليه السلام ذكر شده است .

در اينجا به برخى از مهمترين القاب آن حضرت اشاره مى‏كنيم:

1- مهدى: يكى از مشهورترين لقب‏هاى امام زمان عليه السلام مهدى است. درباره علت ناميده شدن آن حضرت به اين لقب روايت‏هاى مختلفى ذكر شده است. حضرت امام محمد باقر عليه السلام مى‏فرمايند:

هنگامى كه مهدى ما قيام كنند ثروت‏ها را به طور مساوى تقسيم و در جامعه به عدالت و دادگرى رفتار مى‏كند. هر كس از او اطاعت كند از خداوند اطاعت كرده است و هر كس او را نافرمانى كند از خدا نافرمانى كرده است. و آن جضرت را «مهدى‏» ناميده‏اند چون به امور پنهان و نهانى هدايت مى‏گردد. (1)

درباره امور نهانى كه آن حضرت به آنها هدايت مى‏شود يا هدايت مى‏كند با توجه به تعابير روايات، نظرات چندى بيان شده است. از آنجا كه در دوره غيبت مخصوصا دوران غيبت كبرى در اثر پيدا شدن تبليغات ضددينى و تفسيرها و برداشت‏هاى نامناسب از احكام دين و نفوذ خرافات و انديشه‏هاى غلط غيردينى به اصول و تعاليم اصيل اعتقادى مردم دين اصلى و حتى قرآن اصلى را فراموش خواهند كرد . آن حضرت پس از ظهور قرآن اصيل و احكام واقعى، اسلام را از لابلاى آن همه تحريفات و تفسيرهاى نادرست‏ بيرون خواهند كشيد به گونه‏اى كه حتى مردم گمان خواهند كرد كه ايشان يك دين و آيين جديدى را مطرح مى‏كنند به اين مناسبت آن حضرت را مهدى مى‏گويند.

پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله) در اين باره مى‏فرمايند:

دوازدهمين فرزندم به گونه‏اى غايب خواهد شد كه اصلا ديده نخواهد شد و در اين دوره غيبت وقايع سختى رخ خواهد داد و در نتيجه طولانى شدن اين دوره زمانى خواهد آمد كه از اسلام جز اسمى و از قرآن جز رسم و خطى، اثرى باقى نخواهد ماند. در آن موقع خداوند متعال به وى اجازه خواهد داد تا قيام كند آنگاه به وسيله او اسلام را تقويت و تجديد خواهد كرد.(2)

بر طبق اين ديدگاه چون حضرت مهدى عليه السلام مردم را به حقايق پنهان شده دينى راهنمايى خواهند كرد او را مهدى مى‏گويند .

ديدگاه ديگر اين است كه قائم آل محمد (صلى الله عليه و آله) را از اين رو مهدى مى‏گويند كه مردم را به امورى كه بر آنها پوشيده است راهنمايى خواهد كرد. وى پس از ظهور جهت ارشاد پيروان اديان ديگر كتاب‏هاى آسمانى تحريف نشده آنها را به آنها نشان خواهد داد و از اين طريق آنها را با دين اصيل خودشان آشنا خواهد ساخت و بر اساس همان احكام تحريف نشده آيين خودشان با آنان رفتار خواهد كرد. در روايتى مى‏خوانيم از جمله كارهاى حضرت امام زمان عليه السلام پس از ظهور اين است كه وى تورات اصلى و انجيل اصلى و ساير كتاب‏هاى انبياى گذشته را از يك مخفيگاه خارج خواهد ساخت.(3)

ديدگاه ديگر اين است كه آن حضرت پس از ظهور، مردم را در تمام زمينه‏هايى كه به بيراهه رفته‏اند ارشاد خواهند كرد تا به راه و شيوه‏هاى درست دست ‏يابند؛ چون انحرافات دوران غيبت تنها در احكام دينى نيست چرا كه در اثر جهل و ناآگاهى در عرصه‏هاى سياسى، علمى و صنعتى نيز مردم دچار اشتباهات زيادى مى‏شوند. طرفداران اين برداشت نيز به برخى از روايات كه مشتمل بر تعابير خاصى هستند تمسك مى‏جويند. به عنوان مثال از امام صادق عليه السلام روايت ‏شده است كه آن حضرت فرمودند:

آن حضرت را مهدى مى‏گويند چون مردم را به امورى كه گم كرده‏اند هدايت مى‏كند. (4)

اين تعبير شامل انحراف سياسى و اقتصادى و فرهنگى و اجتماعى و ... نيز مى‏شود .

نتيجه آن كه مى‏توان گفت چون امام زمان عليه السلام به بركت علم بى‏نظيرى كه دارند، مردم را در تمام عرصه‏هاى حيات فردى و اجتماعى و علمى و دينى به راه صحيح هدايت ‏خواهند كرد و آنها را از تمام گمراهى‏ها نجات خواهند داد به اين مناسبت آن حضرت را «مهدى‏» مى‏گويند. البته در برخى روايات نيز به اين نكته هم اشاره شده است كه يكى از چيزهاى مخفى كه حضرت مهدى عليه السلام مردم را به آن هدايت ‏خواهند كرد؛ ذخاير زيرزمينى و معادن است كه شايد اين لقب به اين قبيل از عملكردهاى حضرت مهدى عليه السلام نيز دلالت داشته باشد .

2- قائم: گرچه همه انبيا و امامان با توجه به شرايطى كه در آن واقع شده بودند قائم به حق بودند اما حضرت مهدى عليه السلام را بالخصوص قائم لقب داده‏اند. وقتى ابوحمزه ثمالى به امام محمد باقر عليه السلام عرض كردند:

اى فرزند رسول خدا مگر همه شما اهل‏بيت قيام كننده به حق نيستيد؟

حضرت فرمودند: چرا همه ما براى حق قيام مى‏كنيم .

آنگاه ابوحمزه سؤال مى‏كند:

پس چرا از بين همه اهل‏بيت فقط به صاحب‏الامر عليه السلام قائم گفته مى‏شود؟

حضرت باقر عليه السلام مى‏فرمايند:

موقعى كه حضرت سيدالشهداء عليه السلام به شهادت رسيدند همه فرشتگان آسمان‏ها از اين پيشامد ناراحت و متالم شدند. خداوند متعال به منظور دلدارى آنها امامان نه‏گانه از نسل امام حسين عليه السلام را به آنها نشان دادند آنگاه كه به مهدى آل محمد صلى الله عليه و آله كه در آن حال مشغول نماز و نيايش به درگاه حضرت حق بودند رسيدند خداوند متعال فرمودند: اين همان قائمى است كه به وسيله قيام او از قاتلان حسين بن على عليهماالسلام انتقام خواهم گرفت. (5)

و امام صادق عليه السلام در اين باره فرموده‏اند:

مهدى عليه السلام را به خاطر قيامش براى حق قائم ناميده‏اند. (6)

بر اساس اين قبيل روايات چون دوازدهمين جانشين پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بزرگترين حكومت و قيام اصلاحى دينى را در طول تاريخ حيات بشر انجام خواهد داد و در سرتاسر حكومت عدل جهانى اسلام را مستقر خواهد ساخت‏ به آن حضرت لقب «قائم‏» داده شده است .

در اين باره روايت‏هاى ديگرى نيز هست كه از بُعد ديگرى اين مطلب را مورد توجه قرار داده‏اند كه البته منافاتى با برداشت دسته اول ندارد. بر طبق اين ديدگاه آن حضرت را قائم مى‏گويند چون سال‏ها پس از غيبت وقتى كه مردم در اثر طول زمان ياد و خاطره آن حضرت را كم كم در اثر مشغول شدن به زينت‏هاى دنيا فراموش كردند، آن حضرت قيام خواهند كرد و حكومت عدل جهانى را در سرتاسر عالم برقرار خواهند ساخت؛ «قائم‏» ناميده شده است .

در اين زمينه از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت ‏شده است كه آن حضرت فرمودند:

از اين جهت قائم ما اهل‏بيت را قائم ناميده‏اند كه پس از فراموش شدن نامش قيام مى‏كند. (7)

و يا وقتى از امام جواد عليه السلام سؤال مى‏كنند چرا او را قائم مى‏نامند؟ در جواب مى‏فرمايند:

زيرا بعد از آن كه نام آن حضرت از خاطره‏ها فراموش شود و اكثر مفقودين به امامت آن حضرت از دين خدا و اعتقاد به امامت ‏حضرت مهدى عليه السلام رويگردان شوند او قيام مى‏كند. (8)

و نقل شده است‏ به محض شنيدن ظهور آن حضرت عده‏اى خواهند گفت: در طول اين همه سال چگونه ممكن است او زنده مانده باشد بايد تاكنون استخوان‏هاى او هم پوسيده شده باشد. چطور ادعا مى‏كند كه او قيام كرده است؟ اما در هر حال آن زمانى كه شرايط فراهم گردد و به اذن پروردگار عالم او قيام خواهد كرد. عظيم‌ترين انقلاب قابل تصور را رهبرى خواهد نمود و قافله بشريت را به سعادت واقعى رهنمون خواهد شد .

پى‏نوشت‏ها:

1- عقدالدرر، باب 3، ص‏40/ اثباة‏الهداة، ج‏7، ص‏110 و 169 .

2- منتخب‏الاثر، ص‏98 .

3- بحارالانوار، ج‏51، ص‏29 .

4- اثباة‏الهداة، ج‏7، ص‏110 .

5- بحارالانوار، ج‏51، ص‏28 .

6- همان، ص‏30 .

7- معانى‏الاخبار، ص‏65 .

8- كمال‏الدين، ص‏378 .

منبع: تبیان

دانلود کلیپ مراسم!

بسمه تعالی

معناى گناه :
گناه به معنى خلاف است و دراسلام هر كارى كه برخلاف فرمان خداوند باشد، گناه محسوب مى شود.

گناه هر چند كوچك باشد چون نافرمانى خداست ، بزرگ است .
رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله در سخنى به ابوذر فرمودند:
لاتنظر الى صغر الخطيئة و لكن انظر الى من عصيته (3)
كوچكى گناه را ننگر، بلكه بنگر چه كسى را نافرمانى مى كنى !.

واژه هاى گناه در قرآن
در زبان قرآن و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و امامان عليهم السلام با واژه هاى مختلف ، از گناه ياد شده است ، كه هر كدام گويى از بخشى از آثار شوم گناه پرده بر مى دارد و بيانگر گوناگون بودن گناه است .
واژه هايى كه در قرآن در مورد گناه آمده ، عبارتند از:
1 ذنب 2 معصيت 3 اثم 4 سيئه 5 جرم 6 حرام 7 خطيئه
8 فسق 9 فساد 10 فجور 11 منكر 12 فاحشه 13 خبث 14 شر
15 لمم 16 وزر و ثقل 17 حنث
1 ذنب ، به معنى دنباله است ، چون هر عمل خلافى يك نوع پى آمد و دنباله به عنوان مجازات اخروى يا دنيوى دارد؛ اين واژه ، در قرآن 35 بار آمده است .
2 معصيت ، به معنى سرپيچى و خروج از فرمان خدا و بيانگر آن است كه انسان از مرز بندگى خدا بيرون رفته است ؛ اين واژه در قرآن 33 بار آمده است .
3 اثم ، به معناى سستى و كندى و واماندن و محروم شدن از پاداش ها است زيرا در حقيقت گنهكار يك فرد وامانده است و مبادا خود را زرنگ پندارد؛ اين واژه در قرآن 48 بار آمده است .
4 سيئه ، به معنى كار قبيح و زشت است كه موجب اندوه و نكبت گردد، در برابر ((حسنه )) كه به معنى سعادت و خوشبختى است ؛ اين واژه 165 بار در قرآن آمده است .
كلمه ((سوء)) از همين واژه گرفته شده كه 44 بار در قرآن آمده است .
5 جُرم ، در اصل به معنى جدا شدن ميوه از درخت و يا به معنى پست است ، جريمه و جرايم از همين ماده مى باشد، جرم عملى است كه انسان را از حقيقت ، سعادت ، تكامل و هدف جدا مى سازد؛ اين واژه 61 بار در قرآن آمده است .
6 حرام ، به معنى ممنوع است ، چنانكه لباس احرام لباسى است كه انسان در حج و عمره مى پوشد و از يكسرى كارها ممنوع مى شود. و ماه حرام ماهى است كه جنگ در آن ممنوع مى باشد و مسجد الحرام يعنى مسجدى كه داراى حرمت و احترام خاصى بوده ، و ورود مشركين به آن ممنوع است ؛ اين واژه حدود 75 بار در قرآن آمده است .
7 خطيئه ، غالباً به معنى گناه غير عمدى است . و گاهى در معنى گناه بزرگ نيز استعمال شده است ، چنانكه آيه 81 سوره بقره و 37 سوره الحاقه بر اين مطلب گواه مى باشد.
اين واژه در اصل حالتى است كه براى انسان بر اثر گناه پديدمى آيد و او را از طريق نجات ، قطع مى كند، و راه نفوذ انوار هدايت به قلب انسان را مى بندد. اين واژه 22 بار در قرآن آمده است .
8 فسق ، در اصل به معنى خروج هسته خرما از پوست خود مى باشد، و بيانگر خروج گنهكار از مدار اطاعت و بندگى خدا است كه او با گناه خود حريم و حصار فرمان الهى را شكسته و در نتيجه بدون قلعه و حفاظ مانده است ؛ اين واژه 53 بار در قرآن آمده است .
9 فساد، به معنى خروج از حدّ اعتدال است كه نتيجه اش تباهى و به هدر رفتن استعدادها است ؛ اين واژه 50 بار در قرآن آمده است .
10 فجور، به معنى دريدگى و پاره شدن پرده ى حيا و آبرو و دين است كه باعث رسوايى مى گردد؛ و 6 بار در قرآن آمده است .
11 منكر، در اصل از انكار به معنى نا آشنا است ، چرا كه گناه با فطرت و عقل سالم ، هماهنگ و مانوس نيست ، و عقل و فطرت سالم ، آن را زشت و بيگانه مى شمرد؛ اين كلمه 16 بار در قرآن آمده و بيشتر در عنوان نهى از منكر، طرح شده است .
12 فاحشه ، به سخن و كارى كه در زشتى آن ترديدى نيست ، فاحشه گويند. در مواردى به معنى كار بسيار زشت و ننگين و نفرت آور به كار مى رود؛ اين واژه 24 بار در قرآن آمده است .
13 خبث ، به هر امر زشت و ناپسند، خبيث گويند در مقابل ((طيّب )) به معناى پاك و دل پسند. اين واژه در 16 مورد از قرآن بكار رفته است .
14 شرّ، به معنى هر زشتى است كه نوع مردم از آن نفرت دارند، و بر عكس ، واژه ى ((خير)) به معنى كارى است كه نوع مردم آن را دوست دارند، اين واژه غالبا درمورد بلاها و گرفتارى ها استعمال مى شود، ولى گاهى نيز در مورد گناه به كار مى رود، چنانكه در آيه 8 سوره زلزال به معنى گناه به كار رفته است .
15 لمم ، (بر وزن قلم ) به معنى نزديك شدن به گناه وبه معنى اشياى اندك است و در گناهان صغيره بكار مى رود. و در قرآن يكبار آمده است .
16 وزر، به معنى سنگينى است ، و بيشتر در مورد حمل گناه ديگران به كار مى رود، ((وزير)) كسى است كه كار سنگينى از حكومت را به دوش ‍ خواهد كشيد، اين واژه در قرآن 26 بار آمده است .
گاهى در قرآن واژه ((ثقل )) نيز كه به معنى سنگينى است در مورد گناه به كار رفته است ، چنانچه آيه 13 سوره عنكبوت به اين مطلب دلالت دارد.
17 حنث ، (بر وزن جنس ) در اصل به معنى تمايل به باطل و بازخواست آمده است و بيشتر در مورد گناه پيمان شكنى و تخلف ، بعد از تعهد، آمده است . اين واژه دوبار در قرآن آمده است .
اين واژه هاى هفده گانه هر كدام بيانگر بخشى از آثار شوم گناه و حاكى از گوناگونى گناه مى باشند، و هر يك با پيام مخصوص و هشدار ويژه اى ، انسان ها را از ارتكاب گناه برحذر مى دارند.
واژه هاى گناه در روايات
در روايات اسلامى ، واژه هاى ديگرى نيز در مورد گناهان مختلف به كار رفته مانند: جريره ، جنايت ، زَلّت ، عثرت ، عيب ، و...كه هركدام بيانگر نوعى از گناه است كه ممكن است به سراغ انسان بيايد.

لطفا نظرات خود را در ارتباط با مطالب و قالب سایت با ما در میان بگذارید.
با تشکر(هیئت بنی هاشمی اراک)

چهار چيز غريب در جهان (تفسير مخزن العرفان)

تفسير مخزن العرفان در علوم قرآن ، نام تفسيري است كه افتخار نگارش آن به نام بانويي ايراني رقم خورده است؛ بانويي كم نظير كه تاريخ اسلام مانند او را كمتر سراغ دارد. وي اسوه و الگويي نيكو براي زنان مسلماني است كه در عرصه تعليم و تربيت قلم و قدم مي‌‌گذارند. خانم نصرت امين، معروف به بانوي اصفهاني، در سال 1313 ق ديده به جهان گشود و از همان آغاز كودكي راه تحصيل علم و دانش را در پيش گرفت. او علاوه بر علوم رايج در حوزه‌ها به علم هيئت، حكمت و فلسفه نيز مشغول شد. ايشان در زمينه‌هاي مختلف اعتقادي، اخلاقي، حديثي و تفسيري، آثاري ارزشمند را بر جاي گذاشته و شاگردان زيادي را نيز تربيت نموده است. وي نهايتاً در سال 1403 در 90 سالگي درگذشت. (1)

تفسير مخزن العرفان، تفسيري است اخلاقي، تربيتي و تحليلي كه به زبان فارسي و در 15 جلد نگارش يافته است.

مؤلف در آغاز تفسير، مقدمه‌اي را ذكر و در آن به انگيزه تأليف اين تفسير، فضيلت قرآن، مسئله تفسير به رأي و ذو مراتب بودن تفسير(مراتب داشتن تفسير) و برخي ديگر از مباحث علوم قرآني اشاره مي‌كند و سپس وارد تفسير مي‌شود. ابتدا به ترجمه دسته‌اي از آيات پرداخته و در تفسير آيات با بياني ساده و قابل فهم، پيام قرآن را تشريح مي‌كند. گاه به كلمات ملاصدرا و برخي از فلاسفه و عرفا نيز اشاراتي مي‌كند كه در اين مواقع شكل بحث از حالت ساده تغيير مي‌كند و سخت‌تر مي‌گردد. از آنجا كه وي با شبهات كلامي نيز آشناست، تفسير وي جنبه استدلالي دارد. در اين راستا گاه شبهه‌اي را مطرح مي‌كند و پاسخ آن را باز مي‌گويد .

اين تفسير محصول تدريس ايشان در شهر اصفهان در جمع بانوان بسياري بوده است. از اين رو، فضاي مباحث متناسب با نوع مخاطبان و به شيوه اعتقادي و تربيتي است. (2)

حكايت مهمان و غذا و چراغ

اكنون به داستاني زيبا از اين تفسير كه ذيل آيه نهم سوره حشر آمده نظر مي‌افكنيم .

به روايت عبدالله مسعود شبي در مسجد، رسول اكرم (صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم) بعد از نماز شام و خفتن، مردي از ميان صفوف برخاست و گفت: من مرد غريبي مي‌باشم و بر هيچ چيزي قدرت ندارم. مرا اطعامي دهيد. حضرت رسول اكرم (صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم) فرمود: اي درويش! سخن از غريبي مكن كه دل مرا اندوهگين نمودي. پس از آن فرمود: در جهان چهار چيز غريب است:

1- مسجدي كه ميان طايفه‌اي باشد كه در آنجا نماز نخوانند .

2- قرآني كه در خانه‌‌اي باشد و خوانده نشود .

3- عالمي كه در ميان جماعتي باشد و مردم دنبال او نروند و اخذ مسائل از وي ننمايند.

4- اسيري مسلمان كه در ميان كفار باشد.

پس از آن فرمود: كيست كه موؤنه (خرجي و كمك هزينه) اين مرد را كفايت كند تا در فردوس اعلا(بهشت) وي را جاي دهند. حضرت اميرالمؤمنين علي عليه‌السلام برخاست و دست مرد را گرفت و به خانه فاطمه زهرا سلام‌الله‌عليها برد و گفت: اي دختر رسول‌الله! در باره اين ميهمان فكري كن . گفت: يابن عم(پسرعمو) در منزل اندك طعامي هست . حسن و حسين گرسنه‌اند و تو روزه مي‌باشي و آن طعام به قدر يك نفر زيادتر نيست.

فرمود: آن را حاضر كن. حضرت فاطمه (سلام‌الله‌عليها) طعام را حاضر نمود. حضرت امير طعام را نزد مهمان گذاشت و با خود فكر نمود، اگر من با مهمان طعام بخورم، مهمان سير نمي‌شود، و اگر نخورم شايد او هم شرم كند و نخورد. پس دست دراز كرد و چنان وانمود نمود كه چراغ را روشن مي‌كند و در اصلاح آن تأنّي ‌ورزيد تا مهمان از غذا خوردن فارغ گرديد، وقتي حضرت فاطمه (سلام‌الله‌عليها) چراغ آورد ديدند آن طعام همان‌طور كه بود هست.

حضرت علي (عليه‌السلام) فرمود: اي درويش! چرا غذا نخوردي؟ گفت: سير شدم . پس از آن حضرت علي و فاطمه و بچه‌‌ها (عليهم ‌السلام) و فضه و همسايه‌ها از آن طعام خوردند و سير شدند و هنوز آن طعام باقي بود.

روز ديگر، كه حضرت علي عليه‌السلام نزد پيامبر اكرم (صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم) آمد، از وي سؤال نمود كه ديشب چگونه گذرانيدي؟ گفت: به خير و خوبي. و پيامبر (صلي الله عليه و آله وسلم) حكايت مهمان و غذا و چراغ را بيان فرمود. حضرت علي (عليه‌السلام) عرض مي‌كند: يا رسول‌الله! چه كسي به شما خبر داد؟ فرمود: جبرئيل نزد من آمد و مرا خبردار نمود و اين آيه «وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ» را آورد.(3)

............................................................................................................................................................

پي‌نوشت‌ها:

1- تفسير و مفسران، محمد هادي معرفت، ج 2، ص 505 .

2- شناخت نامه تفاسير، سيد محمد علي ايازي، ص 247 .

3- همان، ص 247 - 248 .

منبع:

سروش وحي، ش 13، علي اسعدي، با تصرف .